Archief van
Categorie: Geen categorie

Zondag 22 maart

Zondag 22 maart

Ik praat over en weer met een vriendin. Ze heeft twee jobs, één in de horeca een andere in de kapperszaak van haar mama. Het restaurant is zoals alle andere horeca gesloten. Maar het kapsalon is (en mag) nog steeds open. Begrijpen wie begrijpen kan, want als kapper is het onmogelijk om 1,5 meter social distance te respecteren.

Mijn kapster is al van begin van de week dicht. Ze wil het risico niet lopen, niet voor ons, noch voor haar. De afspraak die ik woensdag had is niet doorgegaan. Lang geleden dat mijn originele haarkleur zo sterk aanwezig was.

De mama van mijn vriendin heeft het moeilijk, ze ziet haar zaak, een bedrijf waar ze ze goed als héél haar leven aan gebouwd heeft, leeg lopen. Er mag maar één persoon tegelijk aanwezig zijn in de zaak, maar zij werken samen, moeder en dochter. Ook bellen véél klanten hun afspraak af, uit angst. “Wij zijn nog jong, wij kunnen nog opnieuw beginnen, maar niet mijn mama”, zegt ze.

We praten nog even over wat ons bezighoudt, wat we aan het doen zijn. Wanneer ik haar vertel dat ik mijn huidige strategie : ‘Just go with the flow’ is, vind ze dat ik mij dringend moet herpakken, iets moet ondernemen en wel nu. Wanneer we ons gesprek afsluiten, agreeen we to disagree.

’t Lief rijdt vandaag naar Eindhoven. De renners, die bij ons logeren, boekten een vlucht naar huis. Ze dachten eraan de quarantaine in België uit te zitten aangezien de maatregelen in de UK nog niet zo streng zijn, wij niet mogen werken en dus hier, met vier cocoonen. Maar aangezien wielerwedstrijden worden afgelast en maatregelen steeds strenger worden, gaan de broers terug naar hun familie. Met de nodige afstand, zonder kus, knuffel, handdruk of enig ander lichamelijk contact, zeggen we elkaar tot snel.

De week voorafgaand aan de luchthaven trip werd er héél wat gesproken over of het nu wel of niet mag, de grens over steken. Het maakt mij kwaad. Ik zie het probleem niet, wij zijn een gezin samen in de wagen en zij gaan naar huis. Dus wagen we het erop. De snelweg in België is nagenoeg leeg. In Nederland is het drukker. Aan de grens staan combi’s maar ’t lief wordt onderweg niet tegenhouden. De jongens zijn veilig en wel thuis.

In de namiddag rommel ik in mijn verleden. Ik ben een nostalgische verzamelaar en hou héél véél dingen bij. Vandaag ga ik door papieren en alle slechte herinneringen vliegen, zonder pardon, de bak in.

Wanneer het lief thuiskomst kijkt hij Milaan San Remo. Even lijkt het een normale zondag. Maar wanneer ik Michel Wuyts, de renner Popovytsj hoor noemen, weet ik dat het beeld niet klopt met werkelijkheid. De Australiër Matthew Goss wint de koers.

3.401 Besmettingen
75 Overleden

Bezorgd

Bezorgd

Met grote B

Over de algemene gezondheid;

Over de gezondheid van mijn dochter die astma heeft en bij een ortodonth werkt;

Over onze zaak die tot 3 april verplicht dicht moet;

Over wie we na deze 3 weken gezond en wel zullen terugzien;

Over de – overdreven – hamster praktijken;

Over hoe het nu verder moet;

Wat vorige week in mijn hoofd nog een griepje was, is plots een kleine ramp geworden.

Eén minuut regel

Eén minuut regel

Soms (lees dikwijls) loop ik dingen voorbij waarvan ik denk, oja, DAT moet ik ook nog doen en DIT en DAT en DAT ook nog, pffff. Het zien van zoveel – al dan niet kleine – taken demotiveert mij. Laat staan dat het mij energie geeft om aan grotere opruim projecten te beginnen. En laat opruimen nu net de rode draad in mijn 20 voor 2020 project zijn.

Dus startte ik deze week met het toepassen van ‘The one minute rule’ van Gretchen Ruben. Volgens Gretchen draagt Outer order bij tot Inner calm. En dat is nu net wat ik nodig heb, innerlijke rust.

De één minuut regel is heel simpel toe te passen: wat je binnen de minuut kan doen, moet je onmiddellijk uitvoeren. Easy peasy. Wanneer je deze gewoonte consequent toepast belooft het je niet alleen mooie resultaten maar ook meer ruimte om je op grotere taken te focussen.

Alle begin is moeilijk en ook aan deze nieuwe regel moest ik even wennen. Een aantal keren zag ik iets waarvan ik dacht ‘Oja, dat moet ik ook nog doen’, om 2 seconden later terug te keren: ‘ik moet dat NU doen’.

Dus deed ik even dit:

  • Speette ik de Orchidee met een haarklemmetje vast aan haar stam;
  • Gaf ik de planten water en spoot hun bladeren nat;
  • Hing ik mijn jas direct aan de kapstop en zette mijn schoen op hun plaats;
  • Maakte ik mijn bed op;
  • Hing ik vetbollen voor de vogeltjes;
  • Plooide ik plaids op na een avondje Netflix;
  • Smeet ik lege stylo’s en kapotte sokken recht in de bak;
  • Gingen gelezen magazines direct in de papiermand;
  • Spoelde ik de wasbak onmiddellijk uit;
  • Nam ik bonnetjes, lege flesjes en snoepverpakkingen uit de auto;
  • ….

Het inspireerde mij ook voor het grotere werk:

  • Zo ruimde ik de apotheek kast uit;
  • Leegde ik de diepvriezer en maakte hem schoon;
  • Smeet ik een keukenkast aan vervallen etenswaren weg;
  • Ruimde ik de living kast op;
  • Gooide ik een doos van ‘dit kan ooit nog van pas komen’ items weg;
  • Maakte ik de schappen in onze zaak schoon.

En jullie? Wie van jullie werkt volgens het 1-minuut principe?

Als wij ooit verhuizen…

Als wij ooit verhuizen…

Wil ik een boekenkast. Zo eentje waar je in kan verdwalen. Waar boeken eerst per thema, dan op kleur en misschien ook nog op alfabet gerangschikt staan.

Terwijl ik in mijn donzige fluwelen leesstoel geniet van mijn leesboek, speelt er op de achtergrond al krakend een zacht muziekje vanop een ouderwetse platenspeler.

Mijn boekenkast is in een mezzanine met helicopter zicht op de woonkamer en een raampje uitkijkend op het groen. Onder dit raampje staat mijn bureau inclusief schrijf schriftjes. De mezzanine decoreer ik met retro camera’s, analoge foto’s en polaroids.

Als wij ooit verhuizen…