Sneeuwwitje

** Ik lees een sprookje uit het boek Russische Sprookjes. En zeg tegen het lief dat sommige sprookjes toch wel akelig zijn voor kleine kindjes.

Ik vind dat maar niks, sprookjes, die zijn allemaal eng.
Neem nu, sneeuwwitje en de wolf, dat is toch griezelig!

Sneeuwwitje en de wolf, lief?

Ja, dat is toch echte horror, de wolf die sneeuwwitje opeet?

Roodkapje, lief, de wolf eet roodkapje op.
Sneeuwwitje is dat verhaaltje met de zeven dwergen.

Wathever, ik vind alle sprookjes eng.

Lokaal Ondernemerschap

Ladies and gentlemen of Corona 2021

Steun de lokale ondernemer

Als ik je één advies kan geven naar de toekomst, 
Steun de lokale ondernemers, dat is hem!

De vele voordelen van lokaal ondernemerschap
zijn bewezen door experts,
Onderstaand advies heeft geen betrouwbare basis,
maar deel ik gewoon mee, vanuit mijn ervaring.

Geniet van een uitgebreid aperitief
hoe langer en uitgebreider, hoe liever.  
Koop je wijn bij de lokale wijnhandelaar 
en passeer ook nog langs de traiteur voor een lekkere tapasschotel.  

De langetermijnvoordelen van wandelen zijn al lang bewezen.
Plan een wandeling naar de take-away bar,
neem een cafeïne shot en een suiker boost voor onderweg.
Drie vliegen in één klap.
Wedden dat je 5 km verder stapt?

Geniet van de schoonheid die een ondernemer aanbiedt, creëert en selecteert. 
Geef hem die welverdiende review, kudo, like.  
Deel je aangekochte gelukje en tag hem in de door jou genomen foto.  
Vertel het aan je buren, vrienden, familie of in je teams /  WhatsApp. 
Of beter nog, geef hen een geschenkje van je favoriet. 

Je bent niet zo een goede kok als je denkt dat je bent, 
bel dat restaurant, 
reserveer die 4-gangen menu 
en zorg samen met je bubbel 
voor de beste huiselijke sfeer en gezelligheid ever.

Zoek op het internet.  
Neem je tijd en surf!  
Klik niet op de eerste de beste webshop, 
maar zoek, neem je tijd, 
… en bestel… 
niet bij die grote blauwe 
maar bij die toffe, vriendelijke, guitige en goedlachse ondernemer 
van om de hoek.

Repeat, 
repeat, 
zoveel je kan… of het nu dagelijks, wekelijks of maandelijks is
…. repeat.

En laten we hopen dat we elkaar snel weer zien aan de toog van ons favoriete café of in ons favoriete restaurant.

Het Meisje met de oorbelletjes

Héél verdrietig stapt kabouter Cricri naar huis. Vandaag wordt hij wel achttien jaar, maar hij heeft nog nooit het grote water aan de andere kant van het Kwarekken bos gezien. Met zijn korte beentjes kan hij zo ver niet stappen. En nu meneer de uil hem te klein vindt voor de ganzenrijschool, zal hij nooit kunnen gansrijden.

In de verte ziet Cricri zijn huis, een grote, rode paddenstoel met witte stippen. De familie Kabouter zit samen met alle dieren van het bos aan tafel. In het midden staat een héérlijke taart met kaarsjes. Héél véél kaarsjes. Voor elk jaartje één. Vanuit de hoge bomen kwetteren de vogels ‘Hierperdepiep, Hoera’. Maar Cricri wordt er niet vrolijk van, hij heeft helemaal geen zin in feesten.

Plots verschijnt er achter de grote oude eik, een klein roodharig hondje. Met zijn korte pootjes loopt hij recht naar Cricri. Het hondje springt op Cricri’s buik. Al kwispelend likt hij aan Cricri zijn bolle wangen. Op de rug van het hondje ligt een zadel, perfect voor de kabouter. Hij glimt nu van blijdschap want nu kan hij zonder ganzenrijbewijs naar het grote Kwarekkenwater.

Vanaf dag één zijn Cricri en zijn hondje onafscheidelijk. Hij noemt de teckel Takkie Wakkie. Takkie omdat hij het Hoge Takken Springen kampioenschap wint en Wakkie omdat die kleine roodharige viervoeter gek rollebolt in de bladeren.

Cricri is blij met Takkie Wakkie. Zo blij, dat zijn pinnenmuts altijd rechtop staat. Hij wil dat iedereen zo gelukkig is als hij. Daarom knutselt hij ’s avonds, na zijn avonturen met Takkie Wakkie. Oorbelletjes bijvoorbeeld, Takkie Wakkie-oorbelletjes. En ’s nachts, wanneer iedereen in het kabouterdorp slaapt, brengen Cricri en Takkie Wakkie de oorbelletjes naar de stenen huizen in de straat. Cricri springt dan op de rug van Takkie Wakkie en laat de kleine cadeautjes in de speciale bussen van de stenen huizen glijden.

Op een zekere dag, als Cricri en Takkie Wakkie onderweg zijn naar één van hun grote avonturen, horen ze een meisje héél hard snikken. Door een kijkgat in de hoge haag zien ze haar zitten op de trappen. Ze heeft in haar ene hand, het kleine, blinkende, zilveren, cadeautje en in de andere een zakdoek om haar tranen te drogen. ‘O’, snikt het meisje, ‘nu heb ik een prachtig cadeautje gekregen, maar ik kan het niet dragen, want ik heb geen gaatjes in mijn oren’.

Gaatjes?! Daar had Cricri helemaal niet aan gedacht. Die avond maakt Cricri geen nieuwe cadeautjes en ook ’s nachts gaan hij en Takkie Wakkie niet naar de stenen huizen met glijdende bussen. Het enige waar ze aan kunnen denken is dat kleine meisje, zonder oorgaatjes, snikkend op de trappen.

De volgende dag gaan ze niet oefenen voor het Hoge Takken Kampioenschap en ook met het Rollen Bollen spel spelen ze niet mee. De dieren van het bos zijn ongerust en gaan naar de beste vrienden op zoek. Ze vinden Cricri en Takkie Wakkie aan een hoge haag. Cricri met zijn pinnenmuts helemaal plat en Takkie Wakkie jankend aan zijn voeten.

De dieren kijken Cricri vragend aan. Met tranen in zijn ogen vertelt de kabouter zijn grote geheim. Hij vertelt over de cadeautjes, de nachtelijke uitstapjes en het meisje zonder oorgaatjes. Het meisje dat nu achter de haag zit te wenen. De dieren luisteren vol verbazing. Eén voor één kijken ze door het kijkgat naar het wenende meisje. Hun dierenharten breken. Ze willen Cricri en het meisje helpen, maar hoe?

De dieren denken zo diep na dat je de takken in het bos hoort kraken.
Plots zegt Piet Konijn: ‘We kunnen gaatjes in haar oren maken?’
‘Hoe dan’, vraagt Cricri?
‘We kunnen vanuit de lucht eikels op haar oren laten vallen,’ oppert Erik de eekhoorn.
‘Maar die gaten zijn veel te groot!’ zegt Takkie Wakkie.
‘Wat als we een kastanjebolster nemen?’ tsjilpt de mus.
‘Dan zijn haar oortjes helemaal doorzeefd’, moppert de gans.
‘Ik heb een plan’, mompelt Gerard, de gepensioneerde egel.
De dierenvrienden spitsen de oren en luisteren vol aandacht naar het geniale plan van Gerard de egel.

De volgende ochtend is het nog donker wanneer de dieren samen komen onder de grote oude eik. Héél voorzichtig pikt mus een stekel bij Gerard de egel weg. Het doet een beetje pijn, maar deze verbijt Gerard op een veer van moeder de gans. Samen met de stekel gaan de dieren vrienden naar de rand van het bos.

Het meisje zit weer snikkend achter de grote haag op de trap. Merel vliegt naar haar toe en vraagt haar naam. ‘Liene’, zegt het meisje snikkend, ‘mijn naam is Liene’. ‘Stttt’, sust de mus. ‘Stop maar met wenen’, wij gaan je helpen. ‘Helpen?’ vraagt Liene, ‘maar hoe dan?’ Merel zwaait met haar vleugel en door het kijkgat in de haag komen de vrienden uit het bos aangelopen.

Cricri gaat nu voor Liene staan. Hij springt vanop de rug van Takkie Wakkie op Liene haar been en klimt op haar schouder. Liene pakt Takkie Wakkie op en legt hem in haar schoot. Voorzichtig legt mus de stekel in Cricri zijn hand. Ondertussen staat Piet Konijn op de bovenste trap met zijn wortel aan de achterkant van Liene haar oor. ‘Ik ga je een klein beetje pijn doen’, fluistert Cricri. Zachtjes duwt Cricri de stekel in haar oor, dwars door haar oor,… tot in de wortel. Eerst het linkeroor en daarna het andere. Liene bijt zachtjes op haar lip, het doet een ietsie pietsie beetje pijn. Maar Takkie Wakkie knuffelt die helemaal weg.

Onder luid dieren applaus steekt Liene het Takkie Wakkie oorbelletje in het linker gaatje en het botje in het rechter. De juweeltjes schitteren in de zon en Liene schittert mee. ‘Fiet Fieuw!, wat ben je mooi’ fluiten de dieren. Samen met Liene doen ze een vreugdedansje.

Wanneer het donker wordt rennen de dieren huppelend naar Gerard de egel en Moeder de gans. Opgewekt vertellen ze over: het meisje Liene, Cricri zijn klim, de prik en hoe mooi en gelukkig Liene was met de prachtige Takkie Wakkies.

De pinnenmuts van Kabouter Cricri vliegt rechtop! Hij is zo gelukkig en blij. Want ergens, achter een hoge haag, in een stenen huis, woont een meisje dat even blij is met Takkie Wakkie, net als hij.

Achter de schermen

Eerder deze week…
keken ’t lief en ik samen naar de Slimste mens ter Wereld.
Er was daar een vraag over Robbie Williams.

Ik keek naar ‘ t lief en zei:
Hé daar zijn wij in 2015 ook naartoe geweest.
’t lief keek me fronsend aan.
Maar allez, weet je dat niet meer?!
We waren toe die dag één jaar samen
en ik liep nukkig omdat je geen cadeautje gekocht had.
Je bleef toen kei lang weg van’t WC,
en kwam terug met een sleutelhanger van DE Robbie.
Nee, ’t lief wist daar niks meer van.

Vandaag …
We zetten samen de kerstboom
de dag na de Sint,
dan mag dat.

Terwijl we de boom uit de doos pakken,
bedenk ik me luidop dat ik voor het eerst in 4 jaar de boom zelf zet.
Andere jaren is dat de taak van een vriendin, mijn kerstboomversierelf.

Ik ontdek dat we bij de verhuis één kerstdoos vergeten zijn.
Geen probleem volgens ’t lief; er is versiering genoeg.
Ja maar, opper ik, in die andere doos zaten wel die ornamenten met de begin letter van onze voornaam die jij van de USA meegebracht had.
’t lief kijkt me aan met een hoofd vol vraagtekens.
Maar allez, weet je dat niet meer?!
Je was de letter van onze dochter vergeten
en we hebben toen samen voor haar een F geknutseld.
Nee, ’t lief wist daar niks meer van.

Jij hangt met nostalgie aan elkaar, zei hij,
en hij laat me al lachend alleen met een grote plastieke boom vol lichtjes.

Ik zet de radio op Radio Demerstad.
De presentator kondigt Matthias Reim aan,
ik glimlach,
deze doet me zo hard aan mijn mams denken.

De boom versier ik met beertjes, Rudolfs, kaneelstokjes en houten hartjes;
De laatste keer dat ik deze versiering hing,
gingen er steevast 9 snoepstokken mee de boom in,
Elke dag, als ik thuiskwam van het werk, telde ik ze na,
En elke dag zat daar een klein wittekopke te glunderen van plezier.
Als er één snoepstok te kort was kon haar pret al helemaal niet op.
Ik zie het tafereel nog zo voor me
dat gezichtje, van mijn meisje, vol deugnieterij,
een kerstmuts op haar bolletje
en een roos – oranje badjes aan.
Ergens heb ik daar nog een foto van.

Op de schoorsteen maak ik een kerstbos
Met dennenbomen, rudolfjes, pinguins en een lichtgevend huis
Ik gok dat ik die woning ik straks kwijt ben
aan dat glunderend meisje
voor in haar gloednieuwe appartementje.

In de doos vind ik drie mini engeltjes;
Gekregen, van een Poolse vriendin,
Omdat wij, volgens haar, alledrie engelen zijn,
Ik, ’t lief en ’t meisje.

’t Lief haalt me uit mijn mijmering
met twinkelende ogen en een gesloten vuist staat hij voor me.
Kijk eens wat ik heb, zegt hij.
En daar, in zijn hand
vind ik de grote rode R van Robbie, die ik al zo lang kwijt was.

Welke doos heb je daar nog?, vraagt hij als hij naar de volgladen boom kijkt.
Wel, dat zijn de SurPlace kerstballen
Ah, maar die moeten er ook in hé.
Het is niet omdat we de SurPlace niet meer hebben dat we die ballen niet meer hangen é.
Hij hangt de zes bollen in de boom.

Wacht zegt hij;
wanneer hij mijn kerstbos ziet
Hij loopt naar buiten en komt terug met een houten hertje,
Gemaakt in de vakschool toen ik 14 was, zegt hij fier.

Ik zet het hertje in het bos.
En bedenk met met grote glimlach;
Nostalgie, ja, hij heeft er toch ook wat van.

Corona Sundays

Flappie – De Bruyne – Lukaku

Doe uw wandelschoenen aan,
We gaan fietsen.

Wandelschoenen? Fietsen?
Waar rijden we naartoe dan?

We gaan Flappie bezoeken
en oud brood brengen, dat ook.

Maar ’t regent….
Tu, tu, tut, daar ga je ni van dood,
Nee, maar je wordt er wel nat van.
Wat hoor ik daar?
Nikske.

* Terug thuis neemt hij zijn krant en het TV kastje*

‘Wat uur eten we?’ .
’t is half 2 ocharme;
maar om 18, we eten om 18.
Ah, dat is goed want ’t is koers tot 17 uur.

My man, gotta love my man.

Book challenge update

4. Een boek waarvan de titel start met een A of eindigt met een Z
Boek : Als je iemand verliest die je niet kan verliezen
Schrijver : Ish Ait Hamu
Taal : Nederlands

Zinnen die ik wil onthouden :
“Wie tijd geeft aan moeilijk dan wordt moeilijk gemakkelijk”

26. Een boek dat zich rond Kerstmis afspeelt
Boek : Let it snow
Schrijver : John Green, Maureen Johnson, Lauren Myracle
Taal : Engels

Zinnen die ik wil onthouden:

“Once you think a thought, it is extremely difficult to un-think it”
“I knew it was beautiful, but knowing something is beautiful and caring about it are two very different things, and I didn’t care.” 
“Tired, but not the kind of tired that sleep fixes.” 
“Sometimes when we forget to do things for others, it’s because we’re too wrapped up in our own problems.”
“Christmas is never over,unless you want it to be… Christmas is a state of mind.” 
“We just did an awesome job of not dying.” 

27. Een boek dat zich afspeelt in meer dan één continent
Boek : De Japanse Minaar
Schrijver : Isabel Allende
Taal : Nederlands

Zinnen die ik wil onthouden:

“Er is een verschil tussen ouder worden en bejaard zijn. Dat is geen kwestie van leeftijd maar van lichamelijke en geestelijke gezondheid.”
“De simplistische succesformule die Mendel zijn kinderen vanaf de wieg had voorgekauwd, eiste dat je niet klaagde, nergens om vroeg, je best deed om in alles nummer een te zijn en nooit iemand vertrouwde. Tientallen jaren zou Alma deze loodzware zak vol keien met zich mee moeten torsen(…)”
“… wat ze tijdens al die jaren had geconstateerd, namelijk dat ouder worden op zich niemand beter of wijzer maakt, het benadrukt slechts hoe iemand altijd al is geweest.” 
“Ik nodig je uit onze romance te beleven in een luchtbel, die haar afschermt van de buitenwereld en haar voor de rest van ons bestaan in stand houdt, tot voorbij de dood.”
“Het sprookje dat kinderen het verdienen gelukkig te zijn heeft Walt Disney verzonnen om zichzelf te verrijken.”
“Oud worden begint al bij onze geboorte, we veranderen van dag tot dag, het leven is een onafgebroken vloeien.”
“Liefde en vriendschap verouderen nooit.”
“Je hebt niet meer dan één leven, maar als je het goed leeft, is dat genoeg.”
“Als je niet kunt vergeven, zullen, de wraakgevoelens voor altijd aan je blijven knagen.”

“Ik ga, maar neem je steeds mee in mijn herinnering”
“De ouderdom is de beste moment om te zijn zoals je graag bent en te doen waar je zin in hebt.”
“Ons hart is groot, het kan van meerdere personen tegelijk houden.
“Hoe uitbundig en woelig is het heelal, Alma! Het draait en draait maar. De enige constante factor is dat alles verandert.“

Bezorgd

Met grote B

Over de algemene gezondheid;

Over de gezondheid van mijn dochter die astma heeft en bij een ortodonth werkt;

Over onze zaak die tot 3 april verplicht dicht moet;

Over wie we na deze 3 weken gezond en wel zullen terugzien;

Over de – overdreven – hamster praktijken;

Over hoe het nu verder moet;

Wat vorige week in mijn hoofd nog een griepje was, is plots een kleine ramp geworden.