Achter de schermen

Achter de schermen

Eerder deze week…
keken ’t lief en ik samen naar de Slimste mens ter Wereld.
Er was daar een vraag over Robbie Williams.

Ik keek naar ‘ t lief en zei:
Hé daar zijn wij in 2015 ook naartoe geweest.
’t lief keek me fronsend aan.
Maar allez, weet je dat niet meer?!
We waren toe die dag één jaar samen
en ik liep nukkig omdat je geen cadeautje gekocht had.
Je bleef toen kei lang weg van’t WC,
en kwam terug met een sleutelhanger van DE Robbie.
Nee, ’t lief wist daar niks meer van.

Vandaag …
We zetten samen de kerstboom
de dag na de Sint,
dan mag dat.

Terwijl we de boom uit de doos pakken,
bedenk ik me luidop dat ik voor het eerst in 4 jaar de boom zelf zet.
Andere jaren is dat de taak van een vriendin, mijn kerstboomversierelf.

Ik ontdek dat we bij de verhuis één kerstdoos vergeten zijn.
Geen probleem volgens ’t lief; er is versiering genoeg.
Ja maar, opper ik, in die andere doos zaten wel die ornamenten met de begin letter van onze voornaam die jij van de USA meegebracht had.
’t lief kijkt me aan met een hoofd vol vraagtekens.
Maar allez, weet je dat niet meer?!
Je was de letter van onze dochter vergeten
en we hebben toen samen voor haar een F geknutseld.
Nee, ’t lief wist daar niks meer van.

Jij hangt met nostalgie aan elkaar, zei hij,
en hij laat me al lachend alleen met een grote plastieke boom vol lichtjes.

Ik zet de radio op Radio Demerstad.
De presentator kondigt Matthias Reim aan,
ik glimlach,
deze doet me zo hard aan mijn mams denken.

De boom versier ik met beertjes, Rudolfs, kaneelstokjes en houten hartjes;
De laatste keer dat ik deze versiering hing,
gingen er steevast 9 snoepstokken mee de boom in,
Elke dag, als ik thuiskwam van het werk, telde ik ze na,
En elke dag zat daar een klein wittekopke te glunderen van plezier.
Als er één snoepstok te kort was kon haar pret al helemaal niet op.
Ik zie het tafereel nog zo voor me
dat gezichtje, van mijn meisje, vol deugnieterij,
een kerstmuts op haar bolletje
en een roos – oranje badjes aan.
Ergens heb ik daar nog een foto van.

Op de schoorsteen maak ik een kerstbos
Met dennenbomen, rudolfjes, pinguins en een lichtgevend huis
Ik gok dat ik die woning ik straks kwijt ben
aan dat glunderend meisje
voor in haar gloednieuwe appartementje.

In de doos vind ik drie mini engeltjes;
Gekregen, van een Poolse vriendin,
Omdat wij, volgens haar, alledrie engelen zijn,
Ik, ’t lief en ’t meisje.

’t Lief haalt me uit mijn mijmering
met twinkelende ogen en een gesloten vuist staat hij voor me.
Kijk eens wat ik heb, zegt hij.
En daar, in zijn hand
vind ik de grote rode R van Robbie, die ik al zo lang kwijt was.

Welke doos heb je daar nog?, vraagt hij als hij naar de volgladen boom kijkt.
Wel, dat zijn de SurPlace kerstballen
Ah, maar die moeten er ook in hé.
Het is niet omdat we de SurPlace niet meer hebben dat we die ballen niet meer hangen é.
Hij hangt de zes bollen in de boom.

Wacht zegt hij;
wanneer hij mijn kerstbos ziet
Hij loopt naar buiten en komt terug met een houten hertje,
Gemaakt in de vakschool toen ik 14 was, zegt hij fier.

Ik zet het hertje in het bos.
En bedenk met met grote glimlach;
Nostalgie, ja, hij heeft er toch ook wat van.

2 gedachten over “Achter de schermen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *