Woensdag 18 maart

Woensdag 18 maart

Aangezien vanaf 12 uur het normale leven tot het minimum herleid wordt, besluiten we nog snel wat papieren van ’t lief zijn val bij de dokter droppen.

We rijden ook langs ’t lief zijn tante en nonkel om aan de venster te gaan wuiven. Natuurlijk komen zij buiten. We praten met elkaar, ieder vanuit zijn hoek want er is van zichzelf een soort natuurlijk vierkant ontstaan. Vandaag mochten 65-plussers een uurtje vroeger naar de winkel. Maar shoppen op 30 minuten is moeilijk voor tante en ook al mogen ze niet met twee, nonkel kan ook niet alleen want die weet niks staan. Ook voor hen is het dubbel, langs de ene kant zien ze velen die de social distance niet respecteren. Langs de andere kant, zien ze zoveel bekenden waarmee je geen praatje mag slaan. We spreken ook over de Corona patiënten in hun dorp en dat ’t neefje gisteren was komen vragen of ze hulp nodig hadden. Wetend dat ze oké zijn en dat er nog anderen voor hen zorgen, rijden we verder.

’t Lief stelt voor om even langs mijn mama te gaan. Want ook al konden we tot nu toe – redelijk – vrij bewegen. Het is al een week of twee geleden dat ik haar nog zag. Ze zit aan tafel en wuift dat we binnen een boterham moeten komen mee-eten. Dat doen we niet. We zetten ons op het terras met een grote tuintafel in het midden en ieder met zijn stoel één meter en meer naar achteren geschoven. De zon schijnt en het is best gezellig warm daar tegen de muur. We praten over koetjes, kalfjes en Corona. ’t Lief vindt het super gezellig maar ik wil weg, nu. Mama geeft me nog patatten savooikool en plantjes mee. Hou u goed en tot snel. Wanneer snel gaat zijn is op dit moment een groot vraagteken.

Onderweg stoppen we in een buurt supermarkt. Een kar moeten wij niet hebben maar aangezien het winkelmeisje liever heeft dat we één nemen doen we dat gewoon. Het is er rustig maar surreëel, aan de kassa staan plexi schermen, winkelmeisjes lopen rond met mondmaskers en klanten houden sjaals en truien voor hun mond. Voor de rest, geen gedrang of gedrum. Waar je anders grijpende handen zag die voor je neus iets willen weggraaien houdt iedereen nu een kar afstand.

De drank-, groeten-, WC papier rekken en diepvriezers waren nagenoeg leeg. Voor de rest viel het nog mee. Amper een week geleden kende ik alleen Orval hamsteraars en telde ik hoeveel gram chips per persoon dat was als ik een grote zak Peper & Zout moest delen met de kaart spelers. En ziet dat nu.

Ik stuurde een bericht naar een vriendin : ‘Ik heb voor zes dagen eten gekocht…. ben ik nu een hamster?’ Ze verzekerde mij van niet.

We passeerden langs onze bakker. Het brood uit de automaat was nog warm. Een vrouw zei me dat zij broodautomaten en bakkers van vijf omliggende dorpen had afgereden om dan nu eindelijk brood te vinden. Deze namiddag bijgebakken, klonk het, tot zover het feit dat bakkers alleen ’s nachts werken. We sloegen een praatje, over de plexi plaat aan de kassa, nieuwe werkregelingen maar ook horror verhalen van klanten die 15 broden kopen, niet happy zijn omdat hun favoriete taart er niet is, of de meisjes in de winkel uitschelden.

De rest van de namiddag deed ik niet veel goeds. Constant refreshte ik nieuwssites. Zocht statistieken en maakte op basis van deze mijn eigen excel file. Ik dacht na over wie ik nog gezien had, waar en hoe dat contact verliep en maakte een tijdlijn. ZOT dus.

Mij goesting voor spaghetti heeft mij gered. En voor het eerst sinds lang maakte ik echt enkel en alleen spaghetti. Niet twee wortelen snijden, nog wat afwas insteken, één paprika kuisen, een pot afdrogen, nee, deze keer geen 100 dingen te gelijk.

1243 Besmet
10 Overleden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *