Zaterdag 14 maart

Zaterdag 14 maart

Zaterdag – 14 Maart 2020
’s Morgens doe ik wat papierwerk. Beantwoord ik e-mails en herplan ik feesten en evenementen.

Ik heb zuurstof nodig, lucht. Wandelen dus, het lief en de teckel gaan mee. Onderweg slaan we een praatje met de buren.

Eentje grapt over het feit dat we meer afstand moeten nemen terwijl de andere vertelt over een gestorvene die nu – verplicht – in een héél intieme kring begraven wordt. Over de familie die haar laatste wens (de overledene had haar begrafenis helemaal uitgeschreven) niet kan inwilligen. Mijn hart breekt.

We gaan verder. Een groep wielertoeristen passeert ons, ik zie eentje tuffen op straat en voor het eerst in mijn leven vraag ik me af of dat wel veilig is.

Vegas versnelt zijn pas, een zwarte Cocker zit hem op de hielen. Ik zie dat zijn baasje het moeilijk heeft omdat de Spaniël zo hard aan zijn lits trekt. Wij besluiten te wachten. Kleine Fonne wil graag spelen, Vegas daarentegen, die zat erbij en keek de andere kant uit. We slaan een praatje over hondje en Corona en wandelen door.

Terug thuis kijken we TV. Het nieuws en een dutje voor mij.

’t Lief wil persé naar de supermark maar ik wil absoluut niet mee. Zoals gewoonlijk komt hij thuis met de helft van de boodschappenlijst, niet zijn fout deze keer maar de schuld van lege rekken.

‘S Avonds zijn we uitgenodigd bij vrienden voor een: ‘Nodig eens twee werkloze café bazen uit’ diner.

Tijdens het aperitief inclusief Moscow Mule is het onderwerp Corona. Dat wij werkloos zijn en zij deeltijds van thuis en deeltijds vanop kantoor werken. Over de lockdown parties en nog snel even een avondje in een klein restaurant doorbrengen. Dat ’t lief maar de helft van de boodschappen meehad en dat zij bij een bevriend restaurant de groenten aan inkoopprijs gingen opkopen. Ons onbegrip voor de toilet papier hamsters en hoe wij in Thailand méér dan 10 dagen overleefd hebben zonder.

De rest van de avond praten we zoals altijd. Over familie, katten, huizen, verbouwingen, eten, restaurants, reizen ,… wanneer ik na wat wijntjes, een cognac of twee en de Stones voor de Beatles zie, is het tijd om naar huis te gaan.

Thuis vroeg ik me luidop, via Facebook af wie ziek was of wie iemand kende die ziek was. Want nee, ookal hou ik me aan de richtlijnen, ik ben nog niet helemaal mee.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *