Archief van
Maand: september 2019

Onderbroek

Onderbroek

Ik draag je, voor de allereerste keer, onder mijn luchtig oranje zomerkleedje.

Ik kocht je op aanraden van mijn zus. Jij, vergezelt met je collega’s in een pakje van drie. Je gaf aan dat je naadloos was en van zacht katoen. Maar ik voel je. Je stiksels snijden in mijn liezen. Je etiket met vermelding van je merkt, afkomst, samenstelling en wasinstructies kriebelt aan mijn reet. Ik wil je weg, NU. In de lade zoek ik een schaar. Ik doe je niet uit, geen zin in. Ik plooi me 90 graden en snij het met een half oog weg. Ondertussen maak ik een slip in je kanten hoofding. De overblijfsel van het etiket irriteert aan mijn onderrug. Ik vind je niet fijn, je nijpt nog steeds aan mijn bips en in mijn liezen. Boos trek ik je uit.

Kan ik zonder naar het bankkantoor? Moet ik naar boven voor een nieuwe onderbroek? Geen zin in, geen tijd voor, niet vandaag. Ik passeer langs het wasrek en graai naar mijn oude, vertrouwde uitgerafelde slip. Ik trek ze aan, ze voelt nog wat klammig, maar dat deert me niet. Mijn billen omhult door hun oude vertrouwde stofje, thuiskomen noemen ze dat.

En jij, mijn liefst nieuwe aanwinst. Jij belandt samen met je medewerkers in de vuilbak. Jij bent ontworpen voor meisjes met een poepke. Niet voor dames met een kont als mijne.

Gebrek aan groene vingers

Gebrek aan groene vingers

Going for the kill? vraagt het lief wanneer hij mij met mijn gifgroene gieter aan de kraan ziet staan.

Ik kijk hem met een groene lach aan. Ongelijk kan ik hem niet geven, over een periode van drie jaar zijn er al vele kamerplanten gesneuveld onder mijn bewind.

Ooit dacht ik in het bezit te zijn van groene vingers. Een maand nadat ik een pannenkoeken plant gekocht had, waren er babies. Pancake babies, IK, zelf gemaakt! Fier deelde ik de kleintjes uit aan vrienden en vriendinnen. Nog geen week later vond ik hun mama dood. Had ik de kindjes te bruut van haar afgenomen?! Wie zal het zeggen.

Ook mijn reddingsactie van dochterlief haar mini cactus liep fout af. Volgens mij gaf zij hem véél te weinig water. Na een weekje of twee onder mijn vleugels brak zijn hoofd in twee; verdrinkingsdood. Over en uit voor de cactus.

Niet veel later zag ik een mega schone koffieplant. Nee, ik zag er niet één, niet twee, ik zag er DRIE. Eentje werd tijdig uit mijn handen gered door mijn schoonpa, een vriendin van me nam de andere met spoed op. En de derde, tja, die belandde in onze groene bak.

De enige gewas dat ik in leven kan houden zijn Sanseveria’s. Echt, ik heb er wel 5 en zij leven nog steeds. Ik meen het, als je iets groens zoekt dat makkelijk is in onderhoud, ik raad je deze vrouwentongen ten stelligste aan.

Ik hoor je denken, moeilijk is dat toch niet een plant in leven houden – en al zeker geen cactus of vetplant. Gewoon elke week een beetje water, simpel toch? Maar wat doe je als je dat beetje water vergeet te geven? Of wanneer je niet weet of je dat beetje al gegeven hebt? Of als je plantje in volle groei is, moet hij dan niet dat beetje meer?

Een ingewikkelde affaire toch die groene vingers. Dus houd ik het maar bij mijn huidig planten arsenaal : 1 pannenkoeken plant (in co-ouderschap met de dochter), 5 sanseveria’s, 1 orchidee (allez de stengels heb ik nog), 1/2e groene varen en 1/2e bruine varen en een gezonde plant zonder naam.

Tips & trics voor reddingsacties om deze mooierds in leven te houden, zijn meer dan welkom. En nee, meer planten verantwoordelijkheid neem ik er op dit moment niet bij.

Ik herinner me

Ik herinner me

Ik herinner me dat ik als kind van de trappen kwam en jij tegen je broer zei : “Hier is mijn Lady Di”

Ik herinner me dat ik thuiskwam met een laag cijfer op mijn toets, jij deze las en helemaal niet eens was met de juf haar quotatie op de vraag hoe centrale verwarming werkte.

Ik herinner me dat we voor mijn broer voetbal schoenen gingen kopen en ook ik een roos / oranje trui van Rucanor kreeg.

Ik herinner me dat je steevast int slaap viel in bad.

Ik herinner me dat je elke dinsdagavond frieten haalde – voor jou met halve kip met curry – zelfs al hadden we al avondeten gegeten.

Ik herinner me dat je urenlang de krant las op toilet.

Ik herinner me dat ik aan de keukentafel zat te tekenen, jij binnenkwam en mijn tekening zo mooi vond – ook al waren ze gekalkeerd- dat ik de volgende dagen niets anders deed dan tekenen.

Ik herinner me dat we elk jaar grijze garnalen meebrachten van de braderij en deze met z’n alleen ’s nachts aan de keukentafel pelden en opaten.

Ik herinner me dat je ons altijd in het geniep nog een extra zakcent toestak.

Ik herinner me dat we als tiener altijd voor de donker thuis moesten zijn.

Ik herinner me dat je ons strafte door op de knieën te zitten met de handen in de lucht.

Ik herinner me dat je zei dat ik witte varkenshaartjes had op mijn bruin verbrandde benen.

Ik herinner me dat ik als klein meisje mijn tong in je glas stak om te proeven van de cognac.

Ik herinner me dat je na het kerstfeest bij mijn meter omreed zodat wij de kerstlichtjes konden tellen.

Ik herinner me dat jij vrijdags de keuken schuurde en frieten bakte.

Ik herinner me u PA