Vandaag

Gisterenavond maakte ik een to-do lijstje voor vandaag, in mijn hoofd.

Ik zou vroeg opstaan, een nieuwe stofzuiger kopen, boodschappen doen, poetsen (huis en schoenen), koken voor vandaag en morgen, kledingkast uit rommelen en papierwerk doen.

In plaats daarvan, genoot ik een uurtje langer van mijn warme bed, nam ik de tijd voor een kopje koffie, ontbijt & krant, werd ik door mijn zus tot ‘held van de dag uitgeroepen’, maakten we een wandeling – met nodige bevoorradingsstop – in de vrieskou, maakte ik een event aan op Facebook, las ik #40dagenbloggen blogs, keek ik instagram foto’s en tv.

Wel kookte ik voor vandaag.

Het was een fijne dag.

Start to run take 272727

Aan de hoeveelste take ik bezig ben, ik weet het niet meer.

Wat ik wel weet is dat ik nog nooit zover geraakt ben als nu, les 23!? Dat is zeker 23 keer lopen, plus al die lessen die ik herhaalde. Akkoord de 30 lessen / 10 weken hadden volgens een strak schema, rond kerst moeten afgerond zijn. Maar ja, soms had ik het te druk, dan weer deden de knieën pijn en oja er lag nog een keer sneeuw ook,… je kent dat wel, excuses.

Wat me deze keer wel meezit: ik begin elke keer weer. Loop ik een week of langer niet, dan start ik de week nadien weer.

Ook motiverend zijn die vriendinnen van me. Door op instagram foto’s van mijn loopavonturen te posten, zijn er nu vier van hen aan het joggen.

Samen zijn we ingeschreven voor een color run. Het toertje van 4 km, meer moet dat niet zijn voor onze eerste keer.

Vliegen

Wanneer het in mijn lijf is geslopen, ik weet het niet. Was het tijdens die Flinstone vlucht in Thailand? Of is het de leeftijd die mij – nu al – parten speelt?!  Geen idee.

Maar vliegen, het doet iets met me.

Mijn hoofd wordt licht en mijn buik doet raar.  In aanloop naar een vlucht ben ik één van de ongeduldigste mensen ooit.

‘Trek uw schoenen uit, uit met die broeksriem, leg uw jas, sjaal en elektronica in da bakske en ja madam uw toiletgerief moet passen in da plastiek zakske.’  Hoe moeilijk kan dat zijn, als zelfs ik – met een gemiddelde van drie vlieguren per jaar – dat weet?

LOW COST

We vliegen allemaal graag zo goedkoop mogelijk.  Een valies inchecken kost geld, dus propt iedereen alles in zijn handbagage, gevolg ellenlange files aan de check in. En die handbagage?! Die belandt negen kans op tien toch in het ruim.

Een plaatske naast uw lief = extra betalen. En dat doen we nu net zo graag. We betalen niet, maar eens het sein van de gordels uitgaat, beginnen we te krioelen als mieren in een mierennest, op zoek naar de zitplaats van de medereiziger.  Dan startten de onderhandelingen met zijn / haar buurman of vrouw – als jij daar, kan ik hier,…  -.

Ook deze reis was het niet anders.  Tijdens onze heen vlucht met Ryan Air dacht ik dat ik in één groot bingo spelletje belandt was.  Veiligheidsinstructies, nu verkopen we eten, iemand tax free?!, of een lootje van de loterij?  Alles werd afgerammeld, ik kon het niet helpen me af te vragen of Ryan Air zijn personeel ook betaald in de zin van ‘jij hebt een lasagne verkocht, hier één euro extra loon’?

NOSTALGIE

Bij de start van mijn ‘vliegjaren’ was alles anders, beter ook denk ik.  Een maaltijd was inbegrepen.  Je betaalde niks om je bagage in te checken en een stoeltje naast elkaar was de normaalste zaak ter wereld.  Beleefd en met de glimlach kreeg je nog iets geregeld.  Of gewoon omdat de – Qantas – medewerker(ster) zag dat ik alleen reisde kreeg ik zomaar, zonder iets een ganse rij voor mij alleen.

Vroeger was alles beter, die zin alleen al, het zal dan toch de leeftijd zijn.

Calpe – Valencia

Het lief mag niet, kan niet, kunnen zeggen: ‘Zie je dat ik voor niets met die sportschoenen gezeuld heb.’  Dus na een kort nachtje, 5u48 volgens mijn FitBit besloot ik om die loop outfit aan te trekken.  In Spanje gaat een loop tenue aantrekken vlot, maar twee shirts, geen handschoenen nog fleece haarband.

Blauwe lucht, een beetje zon en het geluid van de zee op de achtgrond, héérlijk.  Maar Start to Run les 24 liep niet zo als het moest.

We checkten uit en besloten aan de andere kant van de rots te ontbijten.

Bij Cafetaria Flandes, al sinds 1982 een begrip in Calpe. Voor het moderne interieur moet je er niet naartoe – want de tijd is er blijven stilstaan – voor de krokante pistolets, koffiekoeken – tompoes inclus- daarentegen is dit de place 2B.

Het zal jullie niks verbazen dat ik en ’t lief Pan Con Tomate bestelden. Als dessert voor mij, een pannekoek en nog een Pan Con Tomate voort lief.

Na een stevige wandeling langs de kust van Calpe, zetten we koers richting Valencia. Maar niet zonder eerst een stop bij … je raad het al een koffiehuis.  D’Origen Cofee Roasters was deze keer aan de beurt.  Op ons menu koffie en taart – worteltaart voor mij, kwestie van ook groenten te eten en amandel cake voor het lief.

Lang zijn we er niet blijven plakken, binnen zat het gezellige zaakje goed gevuld.  En om stilletjes te zitten op een terras was het nog iets te koud.

We besloten een kijkje te nemen aan het strand.  En ik moet zeggen daar waar ik geen fan ben van Calpe – dat is het lief zijn dada – viel El Albir des te meer in de smaak, met zijn laagbouw en kiezelstrand.

Voor onze laatste nacht boekten we een kamer bij Boutique Hotel: Hi Valencia.  Een superleuk hotel met elf kamers, gelegen in  één van die mooi grote gebouwen in Valencia.  De receptioniste was héél aangenaam en vriendelijk.  Het bed voor het eerst deze vakantie, zalig.  Elke kamer heeft een aparte badkamer, maar deze is gelegen aan de overkant van de hal.  Dus niet in je nakie noch je lingeriesetje rondlopen is de boodschap.  Voor de slechte slapers onder jullie, in dit gebouw hoor je alles, wat er op straat gebeurt, wat er in de kamer naast je gebeurt… de muren zijn filterden.

Diner, mja, liefde van de man gaat door de maag.  Dus een Argentijnse steak bij Asador El Porteno kon hij wel smaken.

Liefs,
B

 

 

Op bij bezoek Belgen

Volgens het lief is Calpe de ideale vakantie bestemming.
Omdat:
1) het niet ver vliegen is;
2) het weer is er 365 dagen per jaar goed!

Ik vroeg mezelf af of 2018 366 dagen telde, want toen ik deze ochtend de gordijnen opendeed, zag ik dit:

Regen in Calpe!  We lieten het niet aan ons hart komen en gingen voor plan B, met name: Belgen bezoeken met een zaak in en rond Calpe.

Eerste Stop: VUELTATURISTICA

In het verleden werkten het lief en Jürgen Van Goolen samen.  Jürgen als renner en het lief als mecanicien.

Ondertussen woont en werkt Jürgen in Calpe.  Samen met zijn vrouw Inge organiseren zij er fietsvakanties.  Zij regelen alles voor je, zodat jij met volle teugen kan genieten van je fiets en de mooie omgeving.  Sinds november hebben zij een nieuwe uitvalsbasis, eentje waar je ook koffie kan drinken.  Aangezien ik en het lief niet getraind zijn om te fietsen deden we dat.  Koffie slurpen, bijpraten en ondertussen hun nieuwe uitvalsbasis, kledinglijnen, huurfietsen, etc … bewonderen.  En ’t moet gezegd zijn, het is er de moeite.

 

Tweede halte: VELOSOLCyclingbarJalon

We waren er voorbij gereden voor we het wisten.  Van op het straat viel het ons niet zo op.  Maar we waren blij dat we het gevonden hadden.  Dit barretje ademt wielrennen.
Alle decoratieve elementen in het café zijn fietsframes, zadels, bidons,… die een nieuwe bestemming gekregen hebben, hoe leuk is dat!

Voor een fietser is dit een ideale plaats.  Stel, je komt met je racefiets aangereden, dan kan je deze gewoon op het terras parkeren.  Het terras zelf is ingesloten maar zo gezellig ingericht dat je je ogen constant de kost kan gegeven.  Nee, als wielerfanaat ga je u hier zeker niet vervelen.

Op het menu staan naast allerlei drankjes, zoals koffie en frisdranken ook overheerlijke pannenkoeken of broodjes met namen als in Giro, Tour de France, …

Ben je fan van de koer, de fiets of een lekkere pannenkoek? Dan raad ik je VELOSOL zeker aan!

Derde Stop: Bar La Cabana

Opslag verliefd met een héle grote V! Het plaatje klopt, de sfeer, de ligging, decoratie, het eten en de presentatie daarvan,… helemaal TOP!
Het weer was minder top. Een binnen, viel de regen met bakken uit de hemel. Héél jammer! Want bij een stralende zon zou je mij met geen stokken van hun terras kunnen slaan.

Een ganse dag met een boek, cocktail en tapas op dit terras?! Dat lijkt me wel héél wat!

 

Sportschoenen

Ik: ‘Lief? Heb jij nog plaatst voor mijn loopschoenen in je handbagage?’

Lief: ‘Ga je daar lopen dan?’

Ik: ‘Ahja, anders is heel mijn loop schema – #starttorun – in de war.’

Lief zoals lief is, stopte hij mijn loopschoenen in zijn tas.

Woensdagnacht: ik lig wakker van die ongebruikte schoenen in zijn tas.

Groetjes van de zon!

Wij – ik & het lief – hadden nood aan zon. Kennen jullie ze nog?! Die grote gele ronde hemelbol, ook wel gekend als lichtbron, warmtebron en om zijn zonlicht? Wel, we hadden haar zolang niet gezien dat we besloten haar een bezoek te brengen.

Op zondag beslist en maandagnacht stonden we in VALENCIA!

NACHT 1 : TRAVELLODGE

Slapen, een ramp! Pokkeheet in de kamer, lawaai tot een uur of drie en een bed als een boot – bij elke beweging van het lief, beweeg ik mee. Maar soit, voor 34 euro voor één nacht, vlakbij de metrolijn en luchthaven, was het oké.

DAG 1: VALENCIA

We startten de dag in La Rollerie, een gezellige coffee bar gelegen aan Convento Santa Clara 7. Lekkere koffie, een kaart gevuld met heerlijke ontbijtjes en een gezellige ligging; kortom, een bezoekje waard. Wijzelf, wanneer in Spanje eten wij: Pan Con Tomate.

STAD VAN KUNST EN WETENSCHAP.

Het oude stadsgedeelte lieten we deze reis links liggen. Old school gingen we op zoek naar het Moderne Valencia. Alle technologie ten spijt, op verlof gebruiken wij een papieren stadskaart. Kleine discussies als: ‘maar ge moet die kaart zo draaien’, neeje ’t is na rechts zeg ik u’,…. horen erbij. En dat we dan ne keer in de straten verdwalen, daar klagen wij niet over.

De hypermoderne stad verkennen wij per fiets. Rondbollen tussen de nagel witte gebouwen, blauwe zwemvijvers, met de zon op je snoet, zalig! Zo zalig dat we op het terras – old school – zochten naar een nieuwe ‘te fietsen’ bestemming.

KOERS NAAR ZEE

Het fietsen vonden we zo leuk, dat we ook de haven en het strand een bezoekje brachten op onze tweewieler.

NOG NIET UIT GEFIETST

We fietsten terug via El Cabanyal – een oude visserswijk met kleurrijke huisjes.

Langs Estadio Mestalla

Naar El Carmen, de oudste wijk in Valencia. Met onze fiets doken wij de kleine smalle straatjes in en uit. In deze steegjes vind je prachtige street art.

Via de groene gordel fietsten we terug naar onze vertrekplaats. Op weg naar de auto hielden we nog een bevoorrading stop bij het Hard Rock café.

En dan hup, auto in en op weg naar de volgende bestemming.

Meer daarover, morgen.
Liefs, b.

Wij eten minder vlees

Wij zijn vleeseters, echte carnivoren.  Voor ons gezin van drie – twee volwassenen & één tienerdochter – is het wegwerken van vijf blinde vinken, één kilogram gehakt of vijf chipolata’s een koud kunstje.  Mijn lief zijn excuus:  “Wij zijn dan ook met vijf”.  Gelijk heeft die, als je onze harige viervoeters meetelt.

De beslissing om minder vlees te eten was een samenloop van omstandigheden.  Niet dat ik naar die documentaires op TV kijk want dan zou ik nooit nog een stuk vlees door mijn keel krijgen.

Nee, het was een combinatie van: de buurman die me op zondag vertelde hoe hij zijn kalkoen voor het Kerstdiner zelf kweekte, voor de zomer bracht hij dan weer een varkentje groot, dat inclusief appel en al aan het spit zal belandden.

Op maandag was er dan weer een prachtige documentaire over Moldavië.  Voor het feestmaal die dag koppelden ze het hart van een schaap los.

Vredig was het wel, maar ik treurde over het schaap.  Mijn enige troost was dat het diertje een vrij leven gekend had in de natuur.  Daar waar die koe, paard, kip, … dat in stukjes op mijn bord belandde meestal de buitenwereld niet gekend had.

De hoeveelheid die wij consumeerden en het leed van de dieren, mijn keuze stond vast, vanaf nu eten ook wij minder vlees.   Minder vlees dus, want zonder, nee, dat gaat ook lukken, zo goed kennen we onszelf.

Eten jullie nog vaak vlees?  Wat koken jullie zoal?  Enige vegetarische kookboeken / recepten die het proberen waard zijn?

Een wijs man…

‘Nee meneer, ik heb geen man, maar een lief.’  ‘Hij is mijn lief, al 10 jaar’
‘Een lief?!’ ‘Heel goed meiske, want weet je, iets – iemand – wat je liefhebt moet je houden.’

Ondertussen zijn we drie jaar verder.  Die oude wijze man, heb ik niet meer gezien.

En mijn lief, hem heb ik nog steeds lief.

Liefs,
x

#40 dagen bloggen

40 dagen bloggen….

Een overvolle agenda, een to-do lijst om U tegen te zeggen.  Maar toch, ja toch, ga ik 40 dagen bloggen.

40 dagen bloggen…
Het zal me verplichten om elke dag WordPress te openen en misschien krijg ik dan eindelijk dat eindwerk af.

40 dagen bloggen…
Is ook wel 40 dagen schrijven, als het goed zit kan ik dan ook wat van mijn schrijfopdrachten van de cursus Lust in je leven door schrijven uitwerken.

40 dagen bloggen…
Twee keer, twee vliegen in één klanp.

40 dagen bloggen…IK KAN DAT!

Melbourne, Vic
hello@brunswick.net
(1) 0483 298 127

Drop us a line

Yay! Message sent. Error! Please validate your fields.
Clear
© 2014 Thread WP. All rights reserved.