Geroosterde groentjes

Koken met de oven, ik doe dat graag. Je stopt er iets in, draait aan wat knopjes en dan is het wachten op de PING, klaar!

Dus toen ik vorige week een recept van geroosterde groenten las op de blog van Kelly, moest en zou ik dat zo snel mogelijk uittesten.

Sinds onze ‘Wij eten – tijdelijk geen vlees’ periode, probeer ik al eens een vis gerecht van PascaleNaessens. Haar recepten voldoen aan mijn criteria, zijnde: makkelijk – lekker – snel. Het jammere was dat een paar warme tomaten niet voldoet aan mijn crave voor groenten. Was ja, want ik vond de oplossing: GEROOSTERDE GROENTEN!

Als ik op zoek ben naar iets om door mijn couscous, quinoa, rijst of pasta te draaien, dan bijt de oplossing me in de frigo in mijn neus: GEROOSTERDE GROENTEN!

En bij een bezoek van jonge wielrenners waaronder één vegetariër: GEROOSTERDE GROENTEN to the rescue.

Sinds ik dat recept heb, heb ik al wat af geroosterd. Het enige jammere is: ik grijp altijd naar dezelfde veggies.

Vandaar mijn vragen: Welke groenten roosteren jullie zoal? Welke kruiden gebruiken jullie daarbij?

Die dag bij de tandarts

Mijn mond is droog,… zou ik mij aan de SIP fontein een glas water nemen? Ja, want mijn keel is droog. Nee, want mijn handen trillen, mijn keel zal stress droog blijven, en wat als ik in het midden van de behandeling naar het toilet moet?

Geen tijd meer om te denken, ik ben aan de beurt.

Binnen bij de tandarts hang ik mijn jas en handtas aan de kapstok. Een rilling loopt over mijn rug.

Nog efkes, ’t is bijna gedaan‘: zegt ie

Het vraagteken is mega groot zichtbaar op mijn hoofd. Ik kijk verward.

‘De koude’: zegt die

‘Euhm ja, daar heb ik geen schrik van’

‘O’, zegt die, ‘Ik zal je even uitleggen wat we gaan doen vandaag’

Het enige wat ik van zij relaas hoor is: ‘De behandeling zal 30 minuren duren.’

Hij zegt herhaaldelijk hoe goed ik het doe. Hij – de tandarts, ergens midden 20, moedigt mij – moeder van een tiener – aan.

Dertig minuten. DER-TIG minuten kan ik alleen maar denken wat een aansteller ik ben. Verdorie, men up & zevert zo niet.

Volgende keer doe ik beter, beloofd!

Geluksmomenten – februari

Bij een aantal bloggers zag ik maandelijkse geluksmomentjes voorbij komen. Dit ideetje nam ik mee om mijn blessings op een rijtje te zetten.

  • Coupe Copacabanna, een ijsje in een bevroren Duvel glas met sinaasappelsap, wodka & slagroom. Bedacht & gemaakt door een vriend des huizes.
  • Ons eerste ‘CROSS IN ONZEN HOF’ event was een succes! Maar liefst 97 deelnemers stonden aan de start! Klein * vreugde sprongetje* is aan de orde.
  • Een dubbele cappuccino inclusief hartje voor lefties! Met dank aan de lieve barista to make it happen.
  • Avondjes met de vrienden. Zoals die keer we naar een vriendin haar toneel gingen kijken. Of toen ze allemaal verkleed aan onze tafel stoofvlees frit aten.
  • Wiezen tot in de vroege uurtjes.
  • Die keer dat je ein-de-lijk die website in de air krijgt. Verre van perfect, maar hij staat er al.
  • De zon, na al die grijze dagen maken die winterse zonnestralen mij zo blij.
  • De start van het wielerseizoen, daarbij horend de terugkeer van dochterlief haar lief en onze twee jonge renners.
  • Buitenlucht. In de vorm van wandelingen met het lief, loop dates met de vriendinnen, fietsen naar de markt of start to runnen op mezelf, het is gewoon zo fijn buiten te zijn.
  • Mama – dochter tijd bij Brows & Beyond. Die perfect gestylde wenkbrauwen zijn handig meegenomen.
  • Een namiddagje op de koersfiets met de vrienden. Die heerlijke Irisch Coffee was een welgekomen bonus.
  • Een dagje daten, te starten met een uitgebreid ontbijt.
  • Spanje! Ik en het lief 4 dagen op pad, lachen, praten, plannen. Vier dagen quality time!
  • De dochter heeft een stage plaats! Jippie!
  • Na een dagje hard werken om 17 uur voor TV ploffen – met hapjes en al – terwijl buiten de sneeuw dwarrelt en de hondjes snurken op je schoot.

Een korte maand, maar toch een behoorlijk lange lijst.

Vandaag

Gisterenavond maakte ik een to-do lijstje voor vandaag, in mijn hoofd.

Ik zou vroeg opstaan, een nieuwe stofzuiger kopen, boodschappen doen, poetsen (huis en schoenen), koken voor vandaag en morgen, kledingkast uit rommelen en papierwerk doen.

In plaats daarvan, genoot ik een uurtje langer van mijn warme bed, nam ik de tijd voor een kopje koffie, ontbijt & krant, werd ik door mijn zus tot ‘held van de dag uitgeroepen’, maakten we een wandeling – met nodige bevoorradingsstop – in de vrieskou, maakte ik een event aan op Facebook, las ik #40dagenbloggen blogs, keek ik instagram foto’s en tv.

Wel kookte ik voor vandaag.

Het was een fijne dag.

Start to run take 272727

Aan de hoeveelste take ik bezig ben, ik weet het niet meer.

Wat ik wel weet is dat ik nog nooit zover geraakt ben als nu, les 23!? Dat is zeker 23 keer lopen, plus al die lessen die ik herhaalde. Akkoord de 30 lessen / 10 weken hadden volgens een strak schema, rond kerst moeten afgerond zijn. Maar ja, soms had ik het te druk, dan weer deden de knieën pijn en oja er lag nog een keer sneeuw ook,… je kent dat wel, excuses.

Wat me deze keer wel meezit: ik begin elke keer weer. Loop ik een week of langer niet, dan start ik de week nadien weer.

Ook motiverend zijn die vriendinnen van me. Door op instagram foto’s van mijn loopavonturen te posten, zijn er nu vier van hen aan het joggen.

Samen zijn we ingeschreven voor een color run. Het toertje van 4 km, meer moet dat niet zijn voor onze eerste keer.

Vliegen

Wanneer het in mijn lijf is geslopen, ik weet het niet. Was het tijdens die Flinstone vlucht in Thailand? Of is het de leeftijd die mij – nu al – parten speelt?!  Geen idee.

Maar vliegen, het doet iets met me.

Mijn hoofd wordt licht en mijn buik doet raar.  In aanloop naar een vlucht ben ik één van de ongeduldigste mensen ooit.

‘Trek uw schoenen uit, uit met die broeksriem, leg uw jas, sjaal en elektronica in da bakske en ja madam uw toiletgerief moet passen in da plastiek zakske.’  Hoe moeilijk kan dat zijn, als zelfs ik – met een gemiddelde van drie vlieguren per jaar – dat weet?

LOW COST

We vliegen allemaal graag zo goedkoop mogelijk.  Een valies inchecken kost geld, dus propt iedereen alles in zijn handbagage, gevolg ellenlange files aan de check in. En die handbagage?! Die belandt negen kans op tien toch in het ruim.

Een plaatske naast uw lief = extra betalen. En dat doen we nu net zo graag. We betalen niet, maar eens het sein van de gordels uitgaat, beginnen we te krioelen als mieren in een mierennest, op zoek naar de zitplaats van de medereiziger.  Dan startten de onderhandelingen met zijn / haar buurman of vrouw – als jij daar, kan ik hier,…  -.

Ook deze reis was het niet anders.  Tijdens onze heen vlucht met Ryan Air dacht ik dat ik in één groot bingo spelletje belandt was.  Veiligheidsinstructies, nu verkopen we eten, iemand tax free?!, of een lootje van de loterij?  Alles werd afgerammeld, ik kon het niet helpen me af te vragen of Ryan Air zijn personeel ook betaald in de zin van ‘jij hebt een lasagne verkocht, hier één euro extra loon’?

NOSTALGIE

Bij de start van mijn ‘vliegjaren’ was alles anders, beter ook denk ik.  Een maaltijd was inbegrepen.  Je betaalde niks om je bagage in te checken en een stoeltje naast elkaar was de normaalste zaak ter wereld.  Beleefd en met de glimlach kreeg je nog iets geregeld.  Of gewoon omdat de – Qantas – medewerker(ster) zag dat ik alleen reisde kreeg ik zomaar, zonder iets een ganse rij voor mij alleen.

Vroeger was alles beter, die zin alleen al, het zal dan toch de leeftijd zijn.

Calpe – Valencia

Het lief mag niet, kan niet, kunnen zeggen: ‘Zie je dat ik voor niets met die sportschoenen gezeuld heb.’  Dus na een kort nachtje, 5u48 volgens mijn FitBit besloot ik om die loop outfit aan te trekken.  In Spanje gaat een loop tenue aantrekken vlot, maar twee shirts, geen handschoenen nog fleece haarband.

Blauwe lucht, een beetje zon en het geluid van de zee op de achtgrond, héérlijk.  Maar Start to Run les 24 liep niet zo als het moest.

We checkten uit en besloten aan de andere kant van de rots te ontbijten.

Bij Cafetaria Flandes, al sinds 1982 een begrip in Calpe. Voor het moderne interieur moet je er niet naartoe – want de tijd is er blijven stilstaan – voor de krokante pistolets, koffiekoeken – tompoes inclus- daarentegen is dit de place 2B.

Het zal jullie niks verbazen dat ik en ’t lief Pan Con Tomate bestelden. Als dessert voor mij, een pannekoek en nog een Pan Con Tomate voort lief.

Na een stevige wandeling langs de kust van Calpe, zetten we koers richting Valencia. Maar niet zonder eerst een stop bij … je raad het al een koffiehuis.  D’Origen Cofee Roasters was deze keer aan de beurt.  Op ons menu koffie en taart – worteltaart voor mij, kwestie van ook groenten te eten en amandel cake voor het lief.

Lang zijn we er niet blijven plakken, binnen zat het gezellige zaakje goed gevuld.  En om stilletjes te zitten op een terras was het nog iets te koud.

We besloten een kijkje te nemen aan het strand.  En ik moet zeggen daar waar ik geen fan ben van Calpe – dat is het lief zijn dada – viel El Albir des te meer in de smaak, met zijn laagbouw en kiezelstrand.

Voor onze laatste nacht boekten we een kamer bij Boutique Hotel: Hi Valencia.  Een superleuk hotel met elf kamers, gelegen in  één van die mooi grote gebouwen in Valencia.  De receptioniste was héél aangenaam en vriendelijk.  Het bed voor het eerst deze vakantie, zalig.  Elke kamer heeft een aparte badkamer, maar deze is gelegen aan de overkant van de hal.  Dus niet in je nakie noch je lingeriesetje rondlopen is de boodschap.  Voor de slechte slapers onder jullie, in dit gebouw hoor je alles, wat er op straat gebeurt, wat er in de kamer naast je gebeurt… de muren zijn filterden.

Diner, mja, liefde van de man gaat door de maag.  Dus een Argentijnse steak bij Asador El Porteno kon hij wel smaken.

Liefs,
B

 

 

Op bij bezoek Belgen

Volgens het lief is Calpe de ideale vakantie bestemming.
Omdat:
1) het niet ver vliegen is;
2) het weer is er 365 dagen per jaar goed!

Ik vroeg mezelf af of 2018 366 dagen telde, want toen ik deze ochtend de gordijnen opendeed, zag ik dit:

Regen in Calpe!  We lieten het niet aan ons hart komen en gingen voor plan B, met name: Belgen bezoeken met een zaak in en rond Calpe.

Eerste Stop: VUELTATURISTICA

In het verleden werkten het lief en Jürgen Van Goolen samen.  Jürgen als renner en het lief als mecanicien.

Ondertussen woont en werkt Jürgen in Calpe.  Samen met zijn vrouw Inge organiseren zij er fietsvakanties.  Zij regelen alles voor je, zodat jij met volle teugen kan genieten van je fiets en de mooie omgeving.  Sinds november hebben zij een nieuwe uitvalsbasis, eentje waar je ook koffie kan drinken.  Aangezien ik en het lief niet getraind zijn om te fietsen deden we dat.  Koffie slurpen, bijpraten en ondertussen hun nieuwe uitvalsbasis, kledinglijnen, huurfietsen, etc … bewonderen.  En ’t moet gezegd zijn, het is er de moeite.

 

Tweede halte: VELOSOLCyclingbarJalon

We waren er voorbij gereden voor we het wisten.  Van op het straat viel het ons niet zo op.  Maar we waren blij dat we het gevonden hadden.  Dit barretje ademt wielrennen.
Alle decoratieve elementen in het café zijn fietsframes, zadels, bidons,… die een nieuwe bestemming gekregen hebben, hoe leuk is dat!

Voor een fietser is dit een ideale plaats.  Stel, je komt met je racefiets aangereden, dan kan je deze gewoon op het terras parkeren.  Het terras zelf is ingesloten maar zo gezellig ingericht dat je je ogen constant de kost kan gegeven.  Nee, als wielerfanaat ga je u hier zeker niet vervelen.

Op het menu staan naast allerlei drankjes, zoals koffie en frisdranken ook overheerlijke pannenkoeken of broodjes met namen als in Giro, Tour de France, …

Ben je fan van de koer, de fiets of een lekkere pannenkoek? Dan raad ik je VELOSOL zeker aan!

Derde Stop: Bar La Cabana

Opslag verliefd met een héle grote V! Het plaatje klopt, de sfeer, de ligging, decoratie, het eten en de presentatie daarvan,… helemaal TOP!
Het weer was minder top. Een binnen, viel de regen met bakken uit de hemel. Héél jammer! Want bij een stralende zon zou je mij met geen stokken van hun terras kunnen slaan.

Een ganse dag met een boek, cocktail en tapas op dit terras?! Dat lijkt me wel héél wat!

 

Sportschoenen

Ik: ‘Lief? Heb jij nog plaatst voor mijn loopschoenen in je handbagage?’

Lief: ‘Ga je daar lopen dan?’

Ik: ‘Ahja, anders is heel mijn loop schema – #starttorun – in de war.’

Lief zoals lief is, stopte hij mijn loopschoenen in zijn tas.

Woensdagnacht: ik lig wakker van die ongebruikte schoenen in zijn tas.