Rituelen & Gewoontes

Rituelen & Gewoontes

Roastbeef met kerstdag! Of ergens tijdens de week voor of na kerst, dat was tot voor kort de enige gewoonte des huizes. Ook wat betreft de garnituur is de chef kok die dag beperkt in zijn vrijheid; erwten en wortelen, bloemkolen, champignonsaus of jagersaus, maar kroketten, altijd mét kroketten.

De andere 364 dagen van ’t jaar gingen wij gewoon mee met de flow.

Maar dat veranderde ergens midden maart. Sinds Corona en de start van ons burgerlijk leven is alles anders en zijn er zelfs vaste gewoontes ons leven binnengeslopen.

Zo word ik op weekdagen steevast gewekt met een kus. Afhankelijk van de dag van de week kan deze stekelig of glad geschoren zijn.

Mijn dag start een half uurtje na de pakkerd. Ik draag Teckel van de trap en laat hem buiten, zet de Bialetti op het vuur en trek zelf de badkamer in. Als alles goed loopt kom ik de badkamer uit als de Bialetti staat te fluiten. Tussen half 9 en 9 ga ik – van thuis uit – aan de slag.

’s Middag doe ik de mise-en-place voor het avondeten en als ik nog tijd heb maak ik een ommetje in het bos. Indien ik geen tijd meer heb doe ik met onze gepensioneerde Teckel een rondje rond het huis. Op vrijdag rijd ik ’s middag snel om boodschappen.

’s Avonds werk ik tot ’t lief rond 18u30 thuiskomt. Dan eten we samen, zakken we af voor TV. Hij met de afstandsbediening en ik met mijn telefoon of laptop.

Voor het slapen gaan doe ik , vanuit mijn bed, meditatie en ademhalingsoefeningen.

Tijdens het weekend wijken we iets af van het scenario. We slapen langer, ’t Lief haalt pistolets en de krant en ik bestel take out voor ’s avonds. We wandelen wat, bricoleren in huis of werken in de tuin. Het weekend sluiten we af met Ten Huize Planckaert.

Dat die Corona periode maar snel voorbij is want buiten die kus ’s morgens, vind ik bovenstaande gewoontes ronduit saai. Ik mis het wel; mijn impulsieve go with the flow leven.

Maandag

Maandag

Een maandag om u tegen te zeggen,
of nee, doe maar triple U, u u u!

Het eerste uur startte met een mislukte mail-merge,
met een ontplofte inbox als gevolg.
Daarna een vergeten meeting;
die in mijn agenda niet te bespeuren was.

Op een andere meeting belde ik tijdig in;
om na twee mislukte pogingen (dat verd*mde internet);
te horen te krijgen
dat de meeting uitgesteld was.

Een herfstwandeling tijdens de middag;
werd een kletsnatte reis.

Klaar en duidelijke e-mails verstuurd van mijn kant
hadden bij de ontvangers ondertiteling nodig.
Een baas die belde
terwijl ik op het toilet zat.

Reikhalzend keek ik uit,
naar mijn huisgemaakte stoofvlees friet,
dat ik koud opat.
Wegens vergeten Teams af sluiten.

Teams toe,
Op naar dinsdag!

Corona Sundays

Corona Sundays

Flappie – De Bruyne – Lukaku

Doe uw wandelschoenen aan,
We gaan fietsen.

Wandelschoenen? Fietsen?
Waar rijden we naartoe dan?

We gaan Flappie bezoeken
en oud brood brengen, dat ook.

Maar ’t regent….
Tu, tu, tut, daar ga je ni van dood,
Nee, maar je wordt er wel nat van.
Wat hoor ik daar?
Nikske.

* Terug thuis neemt hij zijn krant en het TV kastje*

‘Wat uur eten we?’ .
’t is half 2 ocharme;
maar om 18, we eten om 18.
Ah, dat is goed want ’t is koers tot 17 uur.

My man, gotta love my man.

Book challenge update

Book challenge update

4. Een boek waarvan de titel start met een A of eindigt met een Z
Boek : Als je iemand verliest die je niet kan verliezen
Schrijver : Ish Ait Hamu
Taal : Nederlands

Zinnen die ik wil onthouden :
“Wie tijd geeft aan moeilijk dan wordt moeilijk gemakkelijk”

26. Een boek dat zich rond Kerstmis afspeelt
Boek : Let it snow
Schrijver : John Green, Maureen Johnson, Lauren Myracle
Taal : Engels

Zinnen die ik wil onthouden:

“Once you think a thought, it is extremely difficult to un-think it”
“I knew it was beautiful, but knowing something is beautiful and caring about it are two very different things, and I didn’t care.” 
“Tired, but not the kind of tired that sleep fixes.” 
“Sometimes when we forget to do things for others, it’s because we’re too wrapped up in our own problems.”
“Christmas is never over,unless you want it to be… Christmas is a state of mind.” 
“We just did an awesome job of not dying.” 

27. Een boek dat zich afspeelt in meer dan één continent
Boek : De Japanse Minaar
Schrijver : Isabel Allende
Taal : Nederlands

Zinnen die ik wil onthouden:

“Er is een verschil tussen ouder worden en bejaard zijn. Dat is geen kwestie van leeftijd maar van lichamelijke en geestelijke gezondheid.”
“De simplistische succesformule die Mendel zijn kinderen vanaf de wieg had voorgekauwd, eiste dat je niet klaagde, nergens om vroeg, je best deed om in alles nummer een te zijn en nooit iemand vertrouwde. Tientallen jaren zou Alma deze loodzware zak vol keien met zich mee moeten torsen(…)”
“… wat ze tijdens al die jaren had geconstateerd, namelijk dat ouder worden op zich niemand beter of wijzer maakt, het benadrukt slechts hoe iemand altijd al is geweest.” 
“Ik nodig je uit onze romance te beleven in een luchtbel, die haar afschermt van de buitenwereld en haar voor de rest van ons bestaan in stand houdt, tot voorbij de dood.”
“Het sprookje dat kinderen het verdienen gelukkig te zijn heeft Walt Disney verzonnen om zichzelf te verrijken.”
“Oud worden begint al bij onze geboorte, we veranderen van dag tot dag, het leven is een onafgebroken vloeien.”
“Liefde en vriendschap verouderen nooit.”
“Je hebt niet meer dan één leven, maar als je het goed leeft, is dat genoeg.”
“Als je niet kunt vergeven, zullen, de wraakgevoelens voor altijd aan je blijven knagen.”

“Ik ga, maar neem je steeds mee in mijn herinnering”
“De ouderdom is de beste moment om te zijn zoals je graag bent en te doen waar je zin in hebt.”
“Ons hart is groot, het kan van meerdere personen tegelijk houden.
“Hoe uitbundig en woelig is het heelal, Alma! Het draait en draait maar. De enige constante factor is dat alles verandert.“

Energieboost van de dag

Energieboost van de dag

SHAGGY

Op een onlangs geboend parket;
shakete ik;
…. op kousenvoeten.

Met een hoofdtelefoon op mijn kop;
danste ik,
bijna vier volle minuten,
… met mezelf.

Et voilà,
energized,
back to work it is.

Nog 1,5 meter lopen
…. en ik ben op kantoor.

Zondag 22 maart

Zondag 22 maart

Ik praat over en weer met een vriendin. Ze heeft twee jobs, één in de horeca een andere in de kapperszaak van haar mama. Het restaurant is zoals alle andere horeca gesloten. Maar het kapsalon is (en mag) nog steeds open. Begrijpen wie begrijpen kan, want als kapper is het onmogelijk om 1,5 meter social distance te respecteren.

Mijn kapster is al van begin van de week dicht. Ze wil het risico niet lopen, niet voor ons, noch voor haar. De afspraak die ik woensdag had is niet doorgegaan. Lang geleden dat mijn originele haarkleur zo sterk aanwezig was.

De mama van mijn vriendin heeft het moeilijk, ze ziet haar zaak, een bedrijf waar ze ze goed als héél haar leven aan gebouwd heeft, leeg lopen. Er mag maar één persoon tegelijk aanwezig zijn in de zaak, maar zij werken samen, moeder en dochter. Ook bellen véél klanten hun afspraak af, uit angst. “Wij zijn nog jong, wij kunnen nog opnieuw beginnen, maar niet mijn mama”, zegt ze.

We praten nog even over wat ons bezighoudt, wat we aan het doen zijn. Wanneer ik haar vertel dat ik mijn huidige strategie : ‘Just go with the flow’ is, vind ze dat ik mij dringend moet herpakken, iets moet ondernemen en wel nu. Wanneer we ons gesprek afsluiten, agreeen we to disagree.

’t Lief rijdt vandaag naar Eindhoven. De renners, die bij ons logeren, boekten een vlucht naar huis. Ze dachten eraan de quarantaine in België uit te zitten aangezien de maatregelen in de UK nog niet zo streng zijn, wij niet mogen werken en dus hier, met vier cocoonen. Maar aangezien wielerwedstrijden worden afgelast en maatregelen steeds strenger worden, gaan de broers terug naar hun familie. Met de nodige afstand, zonder kus, knuffel, handdruk of enig ander lichamelijk contact, zeggen we elkaar tot snel.

De week voorafgaand aan de luchthaven trip werd er héél wat gesproken over of het nu wel of niet mag, de grens over steken. Het maakt mij kwaad. Ik zie het probleem niet, wij zijn een gezin samen in de wagen en zij gaan naar huis. Dus wagen we het erop. De snelweg in België is nagenoeg leeg. In Nederland is het drukker. Aan de grens staan combi’s maar ’t lief wordt onderweg niet tegenhouden. De jongens zijn veilig en wel thuis.

In de namiddag rommel ik in mijn verleden. Ik ben een nostalgische verzamelaar en hou héél véél dingen bij. Vandaag ga ik door papieren en alle slechte herinneringen vliegen, zonder pardon, de bak in.

Wanneer het lief thuiskomst kijkt hij Milaan San Remo. Even lijkt het een normale zondag. Maar wanneer ik Michel Wuyts, de renner Popovytsj hoor noemen, weet ik dat het beeld niet klopt met werkelijkheid. De Australiër Matthew Goss wint de koers.

3.401 Besmettingen
75 Overleden

Zaterdag 21 maart

Zaterdag 21 maart

Wanneer ik opsta heeft het lief de nieuwe cijfers al gecheckt. Even maak ik de bedenking dat ik vroeger moet opstaan, maar die schud ik snel van me af. Ik heb mijn lichaam beloofd om deze periode op haar aangegeven ritme te leven. En die belofte ga ik waarmaken.

Ik en ’t lief drinken koffie en eten boterhammen met boter, kaas en aardbeienconfituur. Een combinatie die ik niet meer at sinds mijn jeugdjaren.

De nieuwe cijfers komen hard aan. 30 doden de afgelopen 24 uur. Ook een eerste besmetting in Congo. Volgens het lief nefast, want daar is amper medische zorg, het leven primitief en wonen ze kort op elkaar. We worden er beiden stil van. Verkleinen wij onze problemen door er grotere te zien ergens anders?

Ik app wat over en weer met klantjes. Eén koppel is op wandel in Averbode en stuurt me foto’s van verlaten wandelwegen. Een ander volgt afstandscursussen. Nog iemand was ziek, koorts, hoesten, keelpijn, alles op en aan maar geen corona. Vandaag is ze genezen en blij dat ze van het zonnetje kan genieten, al is het in haar eigen tuin.

’t Lief gaat naar zijn wit krukje in de tuin en ik schrijf nog wat aan dit dagboek. Sporadisch hoor ik dat ’t lief buiten een afstandspraatje doet met een klant die passeert. Al zijn er dat minder dan begin van de week.

Later op de middag gaan we wandelen. Maar Vegas beslist er anders over op nog geen 500 meter van huis weigert hij dienst dus gaat ’t lief met hem terug. Ik ga alleen verder, die frisse buitenlucht doet deugd. Ik besluit geen spotify of podcast te luisteren, maar te genieten van de geluiden van de natuur. Daar waar ik een week geleden zoveel mogelijk dingen in één uur wou proppen, spreid ik nu alles over mijn dag.

G&G, passeren met de fiets en houden halt. Op een normale zaterdag draaien hun fietsen af aan ons café. Zetten ze zich aan de toog, tap ik voor hem een pintje, in een glas met gouden randje, en voor haar een warme choco om op te warmen en nadien een glas witte wijn. Als ze blijven hangen, haal ik rond een uur of 20 frieten.

Vandaag is anders. Vandaag staan zij links van de weg en ikke rechts. Hun kijk op de zaken is anders, groot probleem voor economie, het wordt erger gemaakt dan het is, …. Ik heb geen uitgesproken mening want ik maak me zorgen om beide, economie en gezondheid. Of de lockdown nu wel of niet de juiste manier is, dat zullen we nooit weten. Een fietser die ons passeert grapt dat 1,5 meter afstand houden voldoende is. We lachen en zeggen dat we zijn passage hadden ingecalculeerd. Zij rijden door en ik wandel verder, de wind is koud.

Op Facebook deel ik onze kleine gelukjes van afgelopen week en vraag hoe het met mijn Facebook vrienden gaat. Velen bakken frietjes, andere puzzelen 1500 stukken, sommigen werken, anderen hun dieet is in lockdown, … Er is nog geen sprake van verveling en de meesten zijn oké. Onze flexi jobber mist ons.

Vandaag stond ons jaarlijks evenement Geanimeerde Wandeling & BBQ op het programma. Vorige week was water & regen de grootste vijand van deze activiteit, nu Corona de vijand van de wereld.

2.815 Besmettingen
67 Overleden

Vrijdag 20 maart

Vrijdag 20 maart

20 maart, vandaag is mijn oudste zus jarig! Details over haar leeftijd zijn niet aan mij om te delen. Maar aangezien het om een mooi rond getal gaat, had ik deze dag blanco gelaten in mijn agenda. Draait dat nu jammer genoeg even anders uit.

We kijken Buurt Politie. We becommentariëren de scenes en lachen wat af, zo slecht dat het goed is zegt ’t lief. Nog voor hij naar het volgende programma kan zappen zet ik TV af. Eerst buiten, nu. Veggie gaat mee.

Er passeert een klant met de fiets. We praten, veilig op afstand.

Bij de buurman, die in de tuin aan het werk is, houden we even halt. Een meisje komt al joggend de straat in gedraaid, haar vriendin naast haar met de fiets. Wanneer ze ons zien, gaat de vriendin achter haar fietsen en stappen wij achterut, de berm in, op automatische piloot, alsof we dit al jaren doen.

Onderweg spelen we de scene van buurtpolitie na, onze Veggie wordt den Barry en moet de boeven opsporen. Mijn duim en wijsvinger het geweer.

De stilte in de straten valt op. Het enige lawaai dat we horen is de natuur en de buurman die een kilometer verder in zijn tuin staat te werken.

Thuisgekomen eten samen een boterham, drinken een kop koffie en checken het nieuws. Even, kort.

’t Lief gaat verder werken in de tuin. Ik lees mails en doe het nodige voor de aanvraag van overbruggingsrecht en hinderpremie. Dan beslis ik om online een dagboek te starten op deze blog.

Rond 17 uur realiseer ik me dat ik nog maar twee keer naar het nieuws heb gekeken.

We eten left over spaghetti voor TV. Ik chat nog even met de jarige zus. We sturen beide een sfeer foto. Ieder vanuit onze eigen luie zetel.

2257 Besmet
37 Overleden

Donderdag 19 maart

Donderdag 19 maart

Vandaag mocht ’t lief zijn gips eraf! Op de baan was het rustig, de parking van het ziekenhuis, angstvallig leeg.

Bij binnenkomst meten verplegers – aangekleed met mondmaskers en handschoenen – zijn temperatuur en ontsmetten zijn handen. Een beetje verderop staan werkmannen, in gewone werktenue, te debatteren over de plaatsing van een nieuwe balie.

De plaaster is eraf maar hij vindt dat spijtig. ’t Lief kan zijn elleboog amper 45 graden plooien en dat doet pijn. Binnen een week of 4 moet hij terug voor check up. Tot dan is het zelf wat stretchen aan de tafel.

We bellen dochterlief wakker, nu we hier toch zijn willen we aan haar appartement gaan zwaaien. Ze komt naar beneden en we praten wat, zij in het sas van de voordeur en wij op het eind van het voetpad. Een meneer passeert, instinctief doen wij drieën een stap achteruit. Waar je je vroeger afvroeg of je misschien stonk, wordt je daar in deze tijden extra voor bedankt.

We zeggen dag tegen de dochter. Zonder kusjes of knuffels. Maar wij met: ‘take care, hou moed, zorg dat je buitenlucht krijgt en laat dagelijks van je horen’. En zij met een dikke vette eyeroll en een glimlach.

Ik stopte bij de AVEVE. Vastbesloten om mij niet meer te laten vangen aan een ganse dag nieuws refreshen, is het idee bloemen en groenten te zaaien en zelf brood te bakken. De afdeling tuinplezier is een no go. Dit deel van de winkel is afgesloten met rode linten er is alleen toegang tot voeding (voor dier of mens). De afdeling bakplezier is zo goed als leeg gekocht, ik neem nog wat diepvries croissants en tijgerpistolets mee voor het weekend.

Onderweg hebben ’t lief en ik onze eerste Corona ruzie. Wel, zo noemt hij het. Ik denk dat als ik door ne put rijdt, die ik echt niet gezien heb, dat altijd op een ruzie zal uitdraaien, Corona of niet.

Geen zaadjes en geen brood, dan maar zelfgemaakte frietjes. 800 gram patatten voor 4 personen zegt Jeroen. Ik pak voor de zekerheid 1,3 kg voor ons 2. Wanneer het lief de voorgebakken hoeveelheid ziet, slaat hij in paniek! Maak er nog maar wat meer, het laatste wat ik wil is met u ambras maken over patatten.

‘S Avonds eten we zelfgemaakte frieten met steak en sla voor TV.

1795 Besmet
21 Overleden
31 Genezen

Woensdag 18 maart

Woensdag 18 maart

Aangezien vanaf 12 uur het normale leven tot het minimum herleid wordt, besluiten we nog snel wat papieren van ’t lief zijn val bij de dokter droppen.

We rijden ook langs ’t lief zijn tante en nonkel om aan de venster te gaan wuiven. Natuurlijk komen zij buiten. We praten met elkaar, ieder vanuit zijn hoek want er is van zichzelf een soort natuurlijk vierkant ontstaan. Vandaag mochten 65-plussers een uurtje vroeger naar de winkel. Maar shoppen op 30 minuten is moeilijk voor tante en ook al mogen ze niet met twee, nonkel kan ook niet alleen want die weet niks staan. Ook voor hen is het dubbel, langs de ene kant zien ze velen die de social distance niet respecteren. Langs de andere kant, zien ze zoveel bekenden waarmee je geen praatje mag slaan. We spreken ook over de Corona patiënten in hun dorp en dat ’t neefje gisteren was komen vragen of ze hulp nodig hadden. Wetend dat ze oké zijn en dat er nog anderen voor hen zorgen, rijden we verder.

’t Lief stelt voor om even langs mijn mama te gaan. Want ook al konden we tot nu toe – redelijk – vrij bewegen. Het is al een week of twee geleden dat ik haar nog zag. Ze zit aan tafel en wuift dat we binnen een boterham moeten komen mee-eten. Dat doen we niet. We zetten ons op het terras met een grote tuintafel in het midden en ieder met zijn stoel één meter en meer naar achteren geschoven. De zon schijnt en het is best gezellig warm daar tegen de muur. We praten over koetjes, kalfjes en Corona. ’t Lief vindt het super gezellig maar ik wil weg, nu. Mama geeft me nog patatten savooikool en plantjes mee. Hou u goed en tot snel. Wanneer snel gaat zijn is op dit moment een groot vraagteken.

Onderweg stoppen we in een buurt supermarkt. Een kar moeten wij niet hebben maar aangezien het winkelmeisje liever heeft dat we één nemen doen we dat gewoon. Het is er rustig maar surreëel, aan de kassa staan plexi schermen, winkelmeisjes lopen rond met mondmaskers en klanten houden sjaals en truien voor hun mond. Voor de rest, geen gedrang of gedrum. Waar je anders grijpende handen zag die voor je neus iets willen weggraaien houdt iedereen nu een kar afstand.

De drank-, groeten-, WC papier rekken en diepvriezers waren nagenoeg leeg. Voor de rest viel het nog mee. Amper een week geleden kende ik alleen Orval hamsteraars en telde ik hoeveel gram chips per persoon dat was als ik een grote zak Peper & Zout moest delen met de kaart spelers. En ziet dat nu.

Ik stuurde een bericht naar een vriendin : ‘Ik heb voor zes dagen eten gekocht…. ben ik nu een hamster?’ Ze verzekerde mij van niet.

We passeerden langs onze bakker. Het brood uit de automaat was nog warm. Een vrouw zei me dat zij broodautomaten en bakkers van vijf omliggende dorpen had afgereden om dan nu eindelijk brood te vinden. Deze namiddag bijgebakken, klonk het, tot zover het feit dat bakkers alleen ’s nachts werken. We sloegen een praatje, over de plexi plaat aan de kassa, nieuwe werkregelingen maar ook horror verhalen van klanten die 15 broden kopen, niet happy zijn omdat hun favoriete taart er niet is, of de meisjes in de winkel uitschelden.

De rest van de namiddag deed ik niet veel goeds. Constant refreshte ik nieuwssites. Zocht statistieken en maakte op basis van deze mijn eigen excel file. Ik dacht na over wie ik nog gezien had, waar en hoe dat contact verliep en maakte een tijdlijn. ZOT dus.

Mij goesting voor spaghetti heeft mij gered. En voor het eerst sinds lang maakte ik echt enkel en alleen spaghetti. Niet twee wortelen snijden, nog wat afwas insteken, één paprika kuisen, een pot afdrogen, nee, deze keer geen 100 dingen te gelijk.

1243 Besmet
10 Overleden